‘Dunne lijn tussen goed en fout’

“Je hebt het goed gedaan, we zullen contact met je opnemen” zegt de trainer van de Belgische profclub tegen mijn jongen. Met een knipoog grap ik dat we in ieder geval niet voor niets zo ver hebben moeten rijden en ik geef hem een boks. Mijn jongere lacht naar me. Hij speelde de sterren van de hemel tijdens een voetbalwedstrijd tegen een profclub en ik straal van oor tot oor. Als buddycoach sta je naast je jongere. Ik ben super trots op hem maar ik wijs hem er ook op om de focus te houden en zijn best te blijven doen, ook op school. Voetballen is leuk en er zit zeker een mogelijkheid of toekomst in maar onderwijs moet je gewoon afmaken als 17-jarige en je legt een basis voor de rest van je leven. Niet lang daarna krijg ik een telefoontje van een broer van een jongere die ik jarenlang heb begeleid in de jeugdgevangenis. Ik heb vier jaar met hem gewerkt en ik hoor van zijn broer dat hij nu in de gevangenis voor volwassenen zit. Mijn hart staat even stil. De eis is acht jaar. Het raakt me om dit te horen. Gevoeligheid voor groepsdruk is op deze leeftijd heel hoog. Wat verdrietig om te horen dat sommige jongens hier niet mee om kunnen gaan. Ik wens hem en al die andere jongens die vastzitten een mooie toekomst, een nieuwe kans.